Hunt: Showdown 1896 - Biatatá - Still Waters Run Deep PC - DLC Key

OVER DE DLC

Voor deze content is het basisspel vereist.

Deze DLC bevat één jager, twee wapens en één verbruiksartikel:

- Biatata (jager)
- Protecao do Andarilho (leisteen)
- Cobra da Varzea (Scottfield Spitfire)
- Lingua de Fogo (vloeibare vuur bom)


Het volgende fragment is afkomstig uit het korte verhaal “Cobra da Várzea”, gepubliceerd in een clandestiene lokale krant uit Salvador (Bahia), Verenigde Staten van Brazilië (getypte vertaling bijgevoegd)

Het is drie uur na middernacht en het enige licht in de wijde omtrek komt van het kleine vuurtje dat ze in het zand heeft aangestoken. Met vaste, behendige vingers hanteert ze een mes en snijdt zorgvuldig haar prooi uit. Wanneer die het begeeft, klinkt er een nat geluid, en ze sluit haar hand eromheen als in een omhelzing. Aan haar voeten protesteren vier mannen met gedempte jammerklanken, de nacht tegemoet kijkend met bloedende gaten waar eens hun ogen waren.

Wanneer de vissers hen vinden, zullen ze door de golven van de Atlantische Oceaan in het wit zijn gehuld, wachtend op het laatste oordeel voor zonden die de rechtbanken van mensen snel hadden vergeven. Tegen die tijd zal zij al lang verdwenen zijn. “Het is het werk van Biatatá.” Het gedempte gefluister zal zich verspreiden door de straten en de kerkbanken. Sommigen zullen haar een held noemen, anderen een moordenaar, en de bijgelovigen zullen volhouden dat er verhalen zijn over een vurige slang die de ogen van mannen steelt en hen gek maakt. Bovenal zullen de mensen vragen, en de kranten smeken: waarom?

Terwijl ze de verse oogbal tussen haar vingers laat rollen, vraagt ze zich af, niet voor het eerst, of ze ooit een antwoord zou kunnen geven. Ze heeft nooit in gerechtigheid geloofd, en ze kan zich niet herinneren wanneer ze voor het laatst van wraak heeft genoten. Het enige wat ze zich herinnert is dat ze klein en mager was en onzichtbaar in een menigte van te veel mensen. Vallen en gebruikt worden als bestrating. Bloeden en achtergelaten worden om te rotten. Ze vroeg vele malen waarom, en toen het antwoord tot haar doordrong, voelde het als verzachting voor een brandwond.

Misschien is de reden voor iemands kwaad simpelweg dat men het kan. En als dat zo is, dan zouden haar eigen redenen net zo eenvoudig kunnen zijn. Geen redder, noch een beest. Ze doodt deze ellendige mannen omdat ze het kan, en anderen het niet zullen doen.

Ze gooit het oog in de vlammen en haalt diep adem voordat ze glimlacht. Morgen reist ze naar het noorden, naar koudere streken, op het spoor van nog grotere kwaden en moeilijkere keuzes. Maar vanavond verwarmt de zilte lucht van Salvador haar huid, en terwijl de kreten van de mannen wegsterven in stilte, weet ze dat deze doden niet meer terug zullen komen.

Lees meer

Wat zijn de systeemvereisten?