Hunt: Showdown 1896 - Bones and Bounties PC - DLC Key

Deze DLC bevat één Hunter, twee wapenskins en één gereedschapsskin:

- Silver Spur (Hunter)
- Yawning Grave (Mako 1895-karabijn)
- Dry Bones (Caldwell Conversion Uppercut Precision)
- Grave Robber (Weak Vitality Shot)

Silver Spur 

Ezekiel Stringfellow, bijgenaamd Silver Spur, is een wandelende dode die zijn hele leven al op zijn medemensen jaagt. Door ziekte vervloekt om rond te zwerven, volgde hij een visioen naar de Jacht, waar zijn scherpe blik en vaste hand hem tot een geduchte tegenstander hebben gemaakt.

Yawning Grave

De dood eist zijn slachtoffers van veraf met deze Mako 1895-karabijn. Het kenmerkende klikgeluid van de hefboom is een van de laatste geluiden die zijn slachtoffers zullen horen, en je kunt bijna zien hoe de vleseloze grijns van het in de kolf uitgesneden skelet steeds breder wordt… 

Dry Bones 

Niet geschikt voor mensen met een zwak hart of een zwakke greep: de Caldwell Conversion Uppercut Precision schiet bij het afvuren terug als een boze slang. Toen hem werd gevraagd of het bot dat in het wapen was verwerkt van een mens of een dier was, glimlachte de wapensmid alleen maar. 

Grafrover

Al lang geliefd bij jagers met lichamelijke beperkingen: deze ‘Weak Vitality Shot’ verlicht tijdelijke pijn en geeft de jager die hem inneemt nieuwe energie. Wat erin zit, blijft het onderwerp van veel angstige discussies. 

Ezekiel Stringfellow was van beroep premiejager, en een goede ook. Hij bezat de pezig-krachtige kracht van een sidewinder en liet zijn doelwit nooit, maar dan ook nooit ontsnappen. Zodra Stringfellow een spoor had opgepikt, was zijn man zo goed als gevangen – of dood.

Eerlijk gezegd gaf hij de voorkeur aan het laatste, want dode mannen praatten niet, en hij was van nature een eenzame en zwijgzame man. Zelfs als zijn doelwit zich overgaf, schoot Stringfellow hem hoogstwaarschijnlijk toch neer. De lagere premie voor het aanleveren van een lijk deed er voor hem niet toe. Puur en simpel: hij genoot van de jacht.
In het voorjaar van 1891 veranderde het leven van Stringfellow. Nadat hij last had gekregen van een krampachtige hoest, ging hij naar een kwakzalver voor een remedie. De dokter had slecht nieuws. Hij had tuberculose opgelopen, en het beste wat hij kon doen om zijn leven te redden, was een sanatorium in de bergen zoeken waar de schone lucht hem goed zou doen.

Stringfellow verwierp de diagnose, maar nadat een hoestbui zijn positie had verraden aan een bende treinovervallers die hij op het spoor was, werd hij neergeschoten en voor dood achtergelaten. Terwijl hij daar lag, bloedend en koortsig, kreeg hij visioenen van een door angst overschaduwde berg, met onmenselijke wezens die zich door de bossen op de hellingen bewogen.
Uiteindelijk werd hij gevonden door een vriendelijke plaatselijke bewoner, die hem weer enigszins gezond verzorgde. Stringfellow beloonde de man door zijn paard te stelen en koers te zetten naar de Rockies. Hij zocht overal naar de berg uit zijn visioen. Ook daar vond hij de monsterlijke gestalten waarover hij had gedroomd, en de overstap was snel gemaakt om op hen te jagen voor premies in plaats van – of naast – mensen.