Hunt: Showdown 1896 - Commedia Della Morte PC - DLC Key

Deze DLC bevat één jager, twee wapens en één hulpmiddel:

- Scaramuccia (jager)
- Opera Glasses (Frontier 73C Marksman)
- Macchinista (Sparks Pistol)
- Spaccagambe (Concertina Trip Mines)

Scaramuccia

Het theater heeft van deze trotse artiest een freakshow gemaakt. Nu, na een bloedige emancipatie, voelt hij zich thuis tussen de monsters van de Bayou, waar hij voor geld kan doden in plaats van erom te bedelen en te smeken met zang en dans.

Macchinista

Dit Sparks-pistool, een rekwisiet en overblijfsel uit succesvolle straattheaterdagen, is uit elkaar gehaald en weer in elkaar gezet als een elegant wapen – een wapen dat goed van pas komt bij het begraven van oude herinneringen.

Operakijker 

Spioneren; zien zonder gezien te worden en weten zonder gekend te worden. Dat is de gemeenschappelijke aard van zowel theater als de jacht. En deze sierlijke, nauwkeurige Winfield M1873C Marksman maakt met één druk op de trekker onderscheid tussen beide. 

Spaccagambe

Het toneel is klaar, en het is met kwaadaardigheid opgesteld. Of het nu voor aanval of verdediging is, deze krachtige, onvoorspelbare Concertina Trip Mine is een instrument waarmee men vele slagvelden kan beheersen, en geen enkel meer dan de geest. 

Het drievoudige masker van Scaramuccia intimideert elk publiek, maar de vele gezichten achter het masker kunnen zich snel voordoen als de nar, de vriend of de schurk. Wat hij ook aanvoelt, het zal de zaal op haar gemak stellen of dwingen zijn wil te dienen. Het masker met drie gezichten verbergt altijd in welke richting hij kijkt, waardoor zowel roofdier als prooi in verwarring worden gebracht tot zijn volgende zet.

Het is een masker dat slechts één keer eerder is gezien: gedragen door een begaafde harlekijn, die de hoofdrol speelde in een beroemd driemansgezelschap. De regisseur van het gezelschap hield de harlekijn tussen de voorstellingen door opgesloten, verspreidde geruchten over groteske misvorming en spoorde mensen aan om bij het publiek te komen zitten voor een glimp onder het masker. Het derde lid van het gezelschap was de bard, die het publiek aantrok met liederen vol verdriet en medeleven voor de misvorming van de harlekijn, om vervolgens datzelfde publiek te betoveren met begeleidende muziek bij de eenmansvoorstellingen van het gezelschap. Velen die naar de voorstellingen kwamen, drongen aan op een kans om een glimp op te vangen van het gezicht van de harlekijn, in een poging de onweerstaanbaar gruwelijke beschrijvingen uit de geruchten te bevestigen. Maar die kans deed zich niet voor, en niemand kon ooit ontdekken in welk hol het gezelschap de harlekijn tussen de voorstellingen door vasthield.

Naarmate de voorstelling succesvoller werd, werden de kleding van de regisseur steeds weelderiger en de gitaar van de bard steeds sierlijker, terwijl er in het enige kostuum van de harlekijn elke dag nieuwe gaten ontstonden. De armoede droeg alleen maar bij aan zowel het spektakel als het medelijden met de vermeende freak, en een freakshow bleek een groter betalend publiek te trekken dan het theater. Toen de voorstelling op het hoogtepunt van haar succes stond, verdwenen de regisseur, de bard en de harlekijn allemaal spoorloos. Enkele weken later werden in het kanaal twee lichamen gevonden, ontdaan van hun kleren en met gezichten die te grotesk waren om te identificeren.

Nu, temidden van de kwelling van de Bayou, doopt de enige overlevende van het gezelschap zichzelf „Scaramuccia“. Tijdens de jacht verandert zijn zorgvuldig gecultiveerde houding en wordt hij losser: hij geniet niet van de jacht, maar van de vervloekte moerassen zelf. Misschien zou het afwerpen van het masker een gezicht onthullen dat minder lijkt op dat van zijn medejagers, en meer op dat van wat hij jaagt.