Hunt: Showdown 1896 - Death's Day PC - DLC Key

Deze DLC bevat één jager, twee wapenskins en één consumable-skin:

- Dame of the Dead (jager)

- Death’s Rose (Maynard-sluipschutter)

- Grave Silence (Nagant M1895-geluiddemper)

- Sweet Offering (Recovery Shot)

Alle DLC-jagers en uitrusting zijn legendarisch.

Dame of the Dead

Toen Antonia terugkwam van haar werk, trof ze haar huis en familie levend verbrand aan — maar één lichaam ontbrak. Op de Dag van de Doden zette een onheilspellende aanwijzing op de ofrenda haar ertoe aan haar zus Sofia te volgen naar de schemerzone tussen leven en dood.

Death’s Rose

Antonia hield vroeger van mooie zondagse jurken, bloemboeketten en versierde taarten. Hoewel ze dat leven achter zich liet om wraak te nemen, herinnert deze Maynard-sluipschutter haar eraan dat ook de dood iets moois is.

Grafstilte

Een buurvrouw dacht dat Antonia gek was geworden van verdriet en probeerde te voorkomen dat ze een Jager zou worden. Deze Nagant M1895 met geluiddemper schoot recht door het oog dat weigerde te zien wat zij had gezien, en ze nam afscheid van haar geboortestad.

Zoet offer

Zit er een wonder in dit flesje, een heksenspreuk of gekleurde suiker? Voor de Dame van de Doden doet het er alleen toe dat het het zoete, zoete leven verlengt.

Antonia was ooit vroedvrouw, een beroep dat even vaak met de dood als met het leven te maken had. Op een dag eind oktober keerde ze terug en trof haar huis in de as aan, haar familie gereduceerd tot niets meer dan verkoolde botten.

Voor zover zij wist, hadden ze geen vijanden, geen rijkdom en geen machtige vrienden (soms het gevaarlijkste van alles). Er was niets bijzonders aan hen geweest, behalve de visioenen van haar zus Sofia, waarvan hun moeder beweerde dat ze uit de hemel kwamen.

Maar het was de hel die Antonia’s huis had bezocht. Ze verzamelde de botten en begroef ze in haar eentje, waarbij ze ontdekte dat er één skelet ontbrak.

Maar van wie?

Toen de maand ten einde liep, beschilderde ze haar gezicht met houtskool uit de ruïnes. Op de zwartgeblakerde stenen fundering bouwde ze een ofrenda, waar ze bloemen neerlegde voor haar overleden familieleden. Tegen de avond waren de bloemen verwelkt in de rokerige lucht — alleen de goudsbloemen, die Sofia’s favoriet waren geweest, bleven net zo fris en nieuw als die ochtend. Plotseling zag Antonia iets in de hypnotiserende, verblindende glans van de vele bloemblaadjes: een jonge vrouw die door brak water waadde, op zoek naar wraak aan de rand van de sluier van de dood.

Haar familie probeerde haar iets duidelijk te maken.

Antonia kocht een pistool, twee messen en zoveel munitie als ze kon dragen, waarbij ze het aandringen van haar buren negeerde dat het een waanvoorstelling van verdriet was. Ze zou onderweg leren vechten, totdat ze haar bestemming, haar zus of — het allerbeste — de moordenaars van haar familie had gevonden. Ze zou kogels zaaien totdat er bloederige bloemen op elk hoofd bloeiden. Voor haar had de dood zoet brood, geopende flessen en gelach betekend. Ze zou de dood niet vrezen.

Zij was het enige waar men bang voor hoefde te zijn.