Hunt: Showdown 1896 - Law of Salvage PC - DLC Key

Deze DLC bevat één jager, twee wapens en één gereedschap:

- Captain Laffite (jager)
- Scuttled Glory (Terminus)
- Knuckle Shunt (Scottfield Brawler)
- Hagfish Bronze (Choke Bombs)

Kapitein Laffite

Vuil kolkt levend en kostbaar in Captain Laffite. Zijn slagaders zijn veranderd in moeraswegen en kanalen voor een soort leven dat alleen verdronken kapiteins kunnen kennen. Hij ademt vloeken in. Spuugt buskruitrook uit. Wanneer een schip zinkt, is hij er om het naar huis te leiden.

Verzonken glorie

De Verenigde Staten zwerven door de geest van kapitein Laffite als een goddelijk scheepswrak. Het strompelt langs waterwegen met tienduizend schroeven en tienduizend vlaggen die aan zijn masten wapperen. Hij heeft die vaandels verscheurd. Hij heeft ze om deze Winfield 1887 Terminus gewikkeld, die uit de heilige opslagruimte van een of ander schip is gehaald.

Knokkelverschuiving

Helachtige landschappen van vernielde oorlogsschepen liggen verspreid over het Land van de Doden. Leidingen en buizen van de machines verspreiden zich als braamstruiken en lekkende doornstruiken, en verbergen schaarse materialen. Kapitein Laffite heeft een pijpsnijder aangepast aan deze Scottfield Model 3 Brawler om door dergelijke doorgangen te navigeren.

Hagfish Bronze
Ooit was het het wierookvat van een bisschop op zee, maar kapitein Laffite heeft onderdelen voor deze Choke Bomb uit het wrak van een Victoriaans pleziervaartuig gehaald. Het werd gebruikt om de verschrikkingen van het laagste getij dat het Land van de Doden te bieden heeft af te weren.

Krabben kwamen als eerste op hem af. Ze knipten het zachtste vlees eraf en kauwden erop met zieke kaken. Hij rolde over scheermesjes terwijl een zee-egel gal opslurpte met de stekels van zijn mond. Alle wezens van het laagwater doorzochten het moeras om mee te doen aan de verminking. Boven hem was de hemel puur, diep water, en het lot van alle verdronken mannen stroomde modderrijp zijn longen binnen.

Tijd bestond niet voor Burman Laffite in het Land van de Doden, en zijn kwelling strekte zich eindeloos uit. Herinneringen kwamen naar boven, zonken weg en kwamen weer naar boven terwijl een gigantische scarabee aan zijn ruggengraat knaagde:

Als baby overboord gegooid. De zoeklichtstraal van een stoomboot die over zijn met luizen bedekte babylichaam schoot. Een jeugd doorgebracht op de kades, kniediep in visingewanden, in elke saloon in New Orleans in elkaar geslagen. De Burgeroorlog. Zich onder een vlag verbergen voor de rebellen. Paarden onthoofd door kanonskogels. De marine van de Unie. Een explosie, het verlaten van de Housatonic. Genieten van een mislukte afscheiding. Een mislukt huwelijk. Mislukt vaderschap. En ten slotte, een mislukte stoombootkapitein. Vervloekt op de dode zeebodem.

In zijn longen broeide een koninkrijk van modder. Het hield hem in leven terwijl reusachtige schaaldieren zijn lichaamsdelen opslokten en ze vervolgens weer uitbraakten. De geest van de Delphine bespotte hem in de wind.

„Hoe durf je me in de steek te laten,“ zei de wind.

Kapitein Laffite beloofde zijn excuses aan te bieden, maar vond geen tong om te spreken.

Hij begon zijn leven als bergingsgoed, en als bergingsgoed zou het eindigen. Een verlaten ziel dwaalde langs hem heen. Ze plukten zijn hoofd van een zeester, smeerden zijn zenuwstelsel in met olie en naaiden het weer op zijn plaats. Kapitein Laffites geest barstte door zijn vergane organen heen, waardoor hij ofwel tien keer zo levend was, ofwel helemaal niet meer leefde.