Hunt: Showdown 1896 – The Penitent PC - DLC Key

Deze DLC bevat één Hunter, twee wapens en één verbruiksitem:
- The Penitent (Hunter)
- Delirium (Rival 78)
- The Scourge (Officer Brawler)
- False Sacrament (Regeneration Shot)

The Penitent

Damien Yedaiah begroef zijn verleden onder zijn talloze littekens; de pijn hielp hem zijn demonen tot zwijgen te brengen. Maar toen zijn lichaam het begaf en zijn geest het begaf, vond hij verlossing in het bloed en de pijn van anderen.

False Sacrament

Damien Yedaiah kende maar één manier om vrede te vinden: pijn. Maar zijn behoefte was te groot voor zijn lichaam om te weerstaan, en hij brouwde dit Regeneration Shot om zijn lichaam intact te houden, zodat zijn geest kon genieten van de zoete ontsnapping die zelfkastijding hem bood.

Delirium

Diep in de crypten onder de St. Francis Seraph-kerk zocht Damien Yedaiah de zoete omhelzing van de kwelling – troost en straf voor wat hij zijn eigen familie had aangedaan met deze Caldwell Rival 78. Toen zijn demonen echter terugkeerden, had hij geen andere keuze dan Delirium opnieuw op te graven.

De gesel

Toen zijn lichaam zich tegen de pijn verzette, nam Damien Yedaiah zijn toevlucht tot onconventionele methoden om zijn demonen op afstand te houden. Hij versierde het handvat van deze Nagant M1895 Officer Brawler met prikkeldraad, zodat hij kon genieten van dezelfde pijn die hij vroeger zijn slachtoffers had aangedaan.

Net als een jachthond die voor het eerst vers vlees proeft, raakte Damien Yedaiah geobsedeerd door pijn toen de zoete aanraking van zijn zweep hem de verlossing en vergeving schonk waarnaar hij jarenlang had gezocht. In haar warme omhelzing hielp de pijn Damien zijn wroeging te bestrijden en zijn herinneringen te vernietigen – een zegen geschonken door de Heer zelf. Maar naarmate de jaren verstreken, groeiden zijn littekens – getuigenissen van zijn onwrikbare toewijding. Etterende wonden strekten zich als uitgestrekte bergen over zijn lichaam uit en begroeven zijn zenuwen diep onder dikke lagen korst en littekenweefsel, en op een dag werd zijn lichaam gevoelloos en liet de pijn, zijn gids naar verlossing, hem in de steek.
Elke pijnscheut ging gepaard met zweet, bloed en zijn schrille gekreun, dat zijn demonen op afstand hield, maar die nacht zwaaide zijn zweep tevergeefs door de lucht. Het licht van een kaars, te zwak om zelfs maar de was eronder te verlichten, flikkerde één keer, toen twee keer, terwijl de zweep op en neer ging, huid en vlees afscheurde, maar geen pijn bracht, alleen teleurstelling. Schaduwen dansten met het flikkerende licht alsof ze hun komst wilden vieren, en de demonen, die luider dan ooit schreeuwden, begroetten Damien spottend.

Een gekwelde kreun weerklonk in zijn heiligdom, een crypte verscholen onder de Sint-Franciscus-Seraph-kerk, en Damien beefde van wanhoop toen zijn demonen weer de kop opstaken. Bezeten door een drang naar de vlucht in de pijn, deed hij wat hij moest doen om ze het zwijgen op te leggen: hij wikkelde de delen van zijn lichaam die niet door de zweep waren geraakt in prikkeldraad. Maar het was niet genoeg. Wanhopig vilde hij zijn eigen gezicht en verborg het achter een in zout gedrenkte stoffen zak. Maar de extase was van korte duur. Het licht van de kaars doofde, en daarmee ook de hoop. Hij stond in het donker, omringd door zijn verleden, terwijl herinneringen voor zijn ogen flitsten: zijn vrouw, met opengesneden borst, verscheurd gezicht en handen vastgebonden met haar eigen ingewanden – haar ogen strak op hem gericht, alsof ze smeekte om genade die nooit zou komen. Achter haar stond zijn zoon, met ledematen afgesneden bij de gewrichten, elk vastgespijkerd aan een groot kruis en grof aan elkaar genaaid, waardoor een sculptuur van vlees ontstond, en Damien die het jachtgeweer vasthield dat hij later ‘Delirium’ noemde, als herinnering aan zijn zonden.

En temidden van de wervelwind van beelden sprak een stem over vrede, een belofte die te verleidelijk was om te weerstaan. Met ‘The Scourge’ in zijn hand, waar nog steeds zijn eigen bloed van druppelde, zette hij zijn eerste stap de AHA-vestiging in Louisiana binnen, en de stemmen, nu in harmonie, heetten hem welkom bij de Jacht.