Hunt: Showdown 1896 - The Phantom of the Catacombs PC - DLC Key

Deze DLC bevat één jager, twee wapens en één hulpmiddel:

- The Bone Mason (jager)
- Fissure (Romero 77-bijl)
- Fresh Marrow (Uppercut)
- Scarfskin Satchel (EHBO-set)

The Bone Mason

Béatrice Maunet verloor haar licht en haar naam in de bottenzalen van de Catacomben van Parijs nadat ze de ontbindende resten van haar zoon had gevonden. Ze stak de Atlantische Oceaan over naar Louisiana, in de hoop zich te verlossen van haar wroeging en de stem van haar zoon weer te horen.

Scheur

Elk bot dat Béatrice Maunet in de Catacomben van Parijs aanraakte, liet een spoor achter in haar geest. Ze versierde deze Romero 77-bijl met dezelfde gereedschappen die ze had gebruikt om ruimte te maken voor de stoffelijke resten van haar zoon in de bottenmuren, voordat ze zijn geest ging achtervolgen in de Bayou.

Vers beenmerg

Béatrice Maunet herinnert zich de geur van rottend merg nog levendig. Deze Caldwell Conversion Uppercut kreeg zijn naam nadat ze hem meenam naar de Bayou om gevaren af te weren door het verse merg uit de botten van haar vijanden te verdrijven.

Scarfskin-tas

Sommigen geloofden dat deze EHBO-doos versierd was met de ontbindende huid van de zoon van Béatrice Maunet. Hoewel de verhalen als ongegrond werden beschouwd, laaide de hoop in haar hart weer op telkens wanneer ze de hoes streelde die zo vertrouwd aanvoelde.

De klokken van de Notre-Dame de Paris luidden de hele nacht door in schreeuwende pijn terwijl de Lichtstad stil sliep, en markeerden zo het verstrijken van de uren. De stad was al vijf dagen doorweekt door de regen, en Béatrice Maunet was doorweekt en uitgeput. Ze had elke straat en elk steegje afgezocht, maar haar zoon Henri was nergens te bekennen. De enige plek die nog overbleef om te zoeken, was de ondergrondse wereld. Wanhopig kwam ze bij de ingang van de Catacomben van Parijs. Een vage hoop ontstond in haar hart toen ze de waarschuwing hardop voorlas: „Arrête! C'est ici l'empire de la mort.” Omdat ze wist dat Henri een moedige jongen was, drong ze door in de donkere gangen.

Na duizenden stappen in de afgrond veranderden in de wereld van de levenden dagen in nachten, maar in de gangen van de doden stond de tijd stil. Ze prentte zich het gevoel van elk bot en elke schedel in, elke barst en breuk die ze uniek maakte. Duister beheerste haar geest en ziel, en de bottenmuren fluisterden talloze verhalen van pijn en dood. Ze liep en liep totdat ze in een donkere, onbekende gang de vertrouwde aanraking van het gezicht van haar jongen voelde. Ze volgde de botten terug en kwam tevoorschijn met hem in haar armen – levenloos en in staat van ontbinding.

Béatrice maakte de stoffelijke resten van haar jongen zorgvuldig schoon en gaf hem zijn laatste bad. Haar geest vertroebeld door wroeging, hoopte ze afsluiting te vinden in de Catacomben, waar het allemaal was begonnen. Elke middernacht offerde ze zijn botten aan de muren, waarbij ze ze met het respect en de grote precisie van een kunstenaar behandelde, in de hoop dat ze haar dierbare jongen zouden aanvaarden. Maar de muren waren verstomd, en naarmate de jaren verstreken, verloor ze haar wil en haar naam om de ‘Bone Mason’ te worden – het spook van de grote Catacomben – zo genoemd door degenen die zagen hoe ze de afgrond betrad telkens wanneer de klokken twaalf sloegen. En terwijl de tijd het laatste sprankje hoop doofde, wees een mysterieuze brief naar Louisiana, waar ze andere verloren zielen zou kunnen vinden. Tijdens haar reis over de Atlantische Oceaan streelde ze teder de tas die ze zelf had gemaakt. Niemand geloofde het verhaal achter de tas, maar Béatrice vond troost in de vertrouwde aanraking van de buitenkant, waarvan werd gezegd dat die met de huid van haar jongen was bekleed.