Hunt: Showdown 1896 - Bark, Bone and Blood PC - DLC Key

Czołgając się po śniegu i wśród robaków, poślizgując się na krwi i lodzie. To była ich pierwsza zima i pierwsze wspomnienie, zakończone ciepłym, dzikim oddechem młodego, głodnego wilka. Ale wilk zlitował się nad skromną przekąską i zabrał ją do domu, by ją wychować.

Młode chętnie dzieliły się swoim ciepłem, a starsi hojnie dzielili się pożywieniem. Zarówno starsi, jak i młodsi próbowali bezskutecznie nauczyć dziecko polować, ale mimo to maluch rosło w siłę przez całe niemowlęctwo. Pewnej nocy wilcze dziecko zniknęło, niepokojąc stado przez cztery dni. Piątego dnia dziecko powróciło, wlokąc do legowiska po jednym zwłoki tuzina chciwych drwali. To nakarmiło stado i podniosło mu na duchu na całe tygodnie, jednak szacunek, jaki dzięki temu zyskało, trwał krócej niż jeden sezon. Starsze wilki zmarły, a młode szczenięta musiały same znaleźć swoje terytorium i stworzyć własne stada. W ten sposób, nie będąc jeszcze nawet nastolatkiem, dziecko ponownie stało się sierotą.

Mieszkańcy wsi przybyli, by szukać głowy wilczego dziecka, a ich kule i ogień spustoszyły las. Przez wiele pór roku ścigali dziecko daleko, daleko od domu – były to pory roku pełne strachu, które ogołociły kości wilczego dziecka z mięsa. Zdesperowane i zdziczałe rozdarły gardło pierwszej napotkanej istoty i żarłocznie się nią posiliły. Powoli odzyskały zmysły i powitał je znajomy zapach: był to jeden z ich dawnych wilczych braci. Wycie przebiło wiatr, ostrzegając przed polowaniem. Wilkołak biegł szybko, czerpiąc siłę z obfitego posiłku.

Osłabiony na duchu, ale silny fizycznie, wilkołak wycofał się w góry, wciąż ścigany ze wszystkich stron przez swoją dawną, nieustępliwą rodzinę. Na szczycie najwyższej góry nie było już dokąd uciekać. Wilkołak mógł tu umrzeć, obciążony poczuciem winy za zdradę, albo mógł uwolnić się od wstydu za pomocą zębów i krwi. I tak oto Iron Bark zszedł ze szczytu góry, z pełnym brzuchem i skórą ogrzaną futrami, których nie miał podczas wspinaczki.