Hunt: Showdown 1896 - Commedia Della Morte PC - DLC Key

Ten dodatek DLC zawiera jednego Łowcę, dwie bronie i jedno narzędzie:

– Scaramuccia (Łowca)
– Opera Glasses (Frontier 73C Marksman)
– Macchinista (pistolet Sparks)
– Spaccagambe (miny pułapkowe typu Concertina)

Scaramuccia

Teatr zmienił tego dumnego artystę w postać z cyrku dziwadeł. Teraz, po krwawej emancypacji, czuje się jak w domu wśród potworów z Bayou, gdzie może zabijać za pieniądze, zamiast żebrać i błagać o nie śpiewem i tańcem.

Macchinista

Ten pistolet iskrowy, rekwizyt i pamiątka z czasów, gdy odnosił sukcesy w teatrze ulicznym, został rozebrany i złożony na nowo jako elegancka broń – taka, która świetnie nadaje się do pogrzebania starych wspomnień.

Lornetka operowa 

Szpiegowanie; widzieć, nie będąc widzianym, i wiedzieć, nie będąc rozpoznanym. Taka jest wspólna natura zarówno teatru, jak i polowania. A ten pełen wdzięku, precyzyjny karabin snajperski Winfield M1873C rozdziela te dwie rzeczy jednym pociągnięciem spustu. 

Spaccagambe

Scena jest gotowa, a przygotowano ją złośliwie. Zarówno w ataku, jak i w obronie, ta potężna i nieprzewidywalna mina pułapkowa typu Concertina jest narzędziem panowania nad wieloma polami bitwy, a przede wszystkim nad umysłem. 

Trójtwarzowa maska Scaramuccia onieśmiela każdą publiczność, ale liczne oblicza kryjące się za nią z łatwością wcielają się w rolę błazna, przyjaciela lub złoczyńcy. Wybiera to, co według niego uspokoi zgromadzonych lub zmusi ich do podporządkowania się jego woli. Ta trójtwarzowa maska zawsze ukrywa kierunek jego spojrzenia, dezorientując zarówno drapieżnika, jak i ofiarę, aż do momentu jego kolejnego ruchu.

Jest to maska, którą widziano dotychczas tylko raz: nosił ją utalentowany arlekin, który był główną gwiazdą słynnej trzyosobowej trupy. Dyrektor trupy trzymał arlekina w klatce między przedstawieniami, rozpowszechniając plotki o groteskowym oszpeceniu i zachęcając ludzi, by dołączyli do publiczności, aby rzucić okiem pod maskę. Trzecim członkiem trupy był bard, który przyciągał ludzi pieśniami pełnymi smutku i współczucia dla zniekształcenia arlekina, a następnie hipnotyzował tę samą publiczność akompaniamentem do jednoosobowych przedstawień trupy. Wielu z tych, którzy przychodzili obejrzeć przedstawienia, domagało się okazji, by rzucić okiem na twarz arlekina, próbując potwierdzić te nieodparcie przerażające opisy, o których mówiły plotki. Jednak taka okazja nigdy się nie nadarzyła i nikomu nie udało się odkryć, w jakiej kryjówce trupa przetrzymywała arlekina między przedstawieniami.

Wraz z sukcesem przedstawienia stroje reżysera stawały się coraz bardziej wystawne, a gitara barda coraz bardziej ozdobna, jednak jedyny kostium arlekina każdego dnia nabierał nowych dziur. Bieda tylko potęgowała zarówno spektakularność, jak i litość wobec rzekomego dziwaka, a pokaz dziwaków okazał się przyciągać większą płacącą publiczność niż teatr. W szczytowym momencie sukcesu przedstawienia reżyser, bard i arlekin zniknęli bez śladu. Kilka tygodni później w kanale znaleziono dwa ciała pozbawione ubrania, o twarzach zbyt groteskowych, by można je było zidentyfikować.

Teraz, pośród mąk Bayou, jedyny ocalały członek trupy nadaje sobie imię „Scaramuccia”. Podczas polowania jego starannie wypracowana postawa zmienia się i rozluźnia: rozkoszuje się nie samym polowaniem, ale samymi przeklętymi bagnami. Być może zdjęcie maski ujawniłoby twarz mniej podobną do twarzy jego towarzyszy, a bardziej do tego, na co poluje.