Hunt: Showdown 1896 - Death's Day PC - DLC Key

Ten dodatek DLC zawiera jedną postać Łowcy, dwie skórki broni oraz jedną skórkę przedmiotu konsumpcyjnego:

- Dame of the Dead (Łowczyni)

- Death’s Rose (karabin snajperski Maynard)

- Grave Silence (tłumik do Naganta M1895)

- Sweet Offering (Recovery Shot)

Wszyscy łowcy i cały ekwipunek z tego DLC mają rangę legendarnej.

Dama Śmierci

Antonia wróciła z pracy i zastała swój dom oraz rodzinę spaloną żywcem — brakowało jednak jednego ciała. W Dzień Zmarłych złowieszcza wskazówka na ofrenda skłoniła ją do podążenia za swoją siostrą Sofią w stronę mętnej granicy między życiem a śmiercią.

Róża Śmierci

Antonia uwielbiała kiedyś eleganckie niedzielne suknie, bukiety kwiatów i zdobione torty. Chociaż porzuciła to życie w imię zemsty, ten snajper Maynard przypomina jej, że śmierć również jest czymś pięknym.

Cisza grobu

Jedna z sąsiadek uważała, że Antonia oszalała z żalu i próbowała powstrzymać ją przed zostaniem Łowczynią. Ten Nagant M1895 z tłumikiem przebił oko, które nie chciało dostrzec tego, co ona widziała, a ona pożegnała się ze swoim rodzinnym miastem.

Słodka ofiara

Czy w tej fiolce kryje się cud, zaklęcie czarownicy, czy też barwiony cukier? Dla Pani Śmierci liczy się tylko to, że przedłuża ono słodkie, słodkie życie.

Antonia była kiedyś położną – zawód, który miał do czynienia ze śmiercią równie często, jak z życiem. Pewnego późnego października wróciła, by zastać swój dom w popiołach, a rodzinę zredukowaną do zwęglonych kości.

Nie mieli żadnych wrogów, o których by wiedziała, żadnych bogactw ani wpływowych przyjaciół (a ci czasami są najniebezpieczniejsi). Nie było w nich nic niezwykłego, z wyjątkiem wizji jej siostry Sofii, o których matka twierdziła, że pochodzą z Nieba.

Jednak to piekło nawiedziło dom Antonii. Zebrała kości i sama je pochowała, odkrywając przy tym, że brakuje jednego szkieletu.

Ale czyj?

Gdy minął miesiąc, pomalowała twarz węglem z ruin. Na poczerniałym kamiennym fundamencie zbudowała ofrendę, na której złożyła kwiaty dla swoich zmarłych krewnych. Do wieczora kwiaty zwiędły w zadymionym powietrzu — wszystkie oprócz nagietków, które były ulubionymi kwiatami Sofii, pozostały tak świeże i nowe, jak tego ranka. Nagle Antonia dostrzegła coś w hipnotyzującym, oślepiającym blasku ich licznych płatków: młodą kobietę brodzącą w słonawych wodach, pragnącą zemsty na skraju zasłony śmierci.

Jej rodzina próbowała jej coś przekazać.

Antonia kupiła pistolet, dwa noże i tyle amunicji, ile była w stanie unieść, ignorując nalegania sąsiadów, że to tylko złudzenie spowodowane żałobą. Nauczy się walczyć w drodze, aż znajdzie swój cel, swoją siostrę lub – co byłoby najlepsze – morderców swojej rodziny. Będzie rozsiewać kule, aż na każdej głowie zakwitną krwawe kwiaty. Dla niej śmierć oznaczała słodki chleb, otwarte butelki i śmiech. Nie będzie się bała śmierci.

To ona sama była jedyną rzeczą, której należało się bać.