Hunt: Showdown 1896 – Frau Perchta PC - DLC Key

Ten dodatek DLC zawiera jednego Łowcę, dwie bronie i jedno narzędzie:

- Skull Taker (Łowca)

- „Hidden Strike” (karabin snajperski Krag)

- Liar’s Bite (pistolet Sparks)

- Snake in the Grass (pułapka na niedźwiedzia)

Skull Taker

Łowca Czaszek napędza pierwotna duma. Wszystkie trofea w jego kolekcji zostały zdobyte, gdy ofiary wciąż jeszcze oddychały. Runy wyryte na jego masce mają za zadanie zwabić na jego tereny łowieckie najbardziej dziką i nieokiełznaną zwierzynę.

Ukryty cios

Strach przenika do kości i rzuca klątwę na każdego, kto potraktuje je jako błahostkę. Im większa panika przed śmiercią, tym potężniejsza klątwa. Dzięki karabinowi snajperskiemu Krag Łowca Czaszek nie pozwala, by choćby cień strachu ogarnął jego ofiarę.

Ugryzienie kłamcy

Niektórzy Łowcy chwalą się powaleniem ofiary. Ubarwiają opowieści o strzelaninach i pokonywaniu potworów. Jeśli nie mają trofeum ani dowodu, Skull Taker trafia kulą z pistoletu „Sparks” dokładnie tam, skąd pochodzi ich kłamstwo.

Wąż w trawie

„Koniec marzyciela nadchodzi, gdy ma głowę w chmurach, a stopę na wężu”. Skull Taker skonstruował tę pułapkę na niedźwiedzie, by ukarać łowców, którzy są zbyt zajęci liczeniem swoich trofeów, by zwracać uwagę na otoczenie.

Czaszki są przechowywane jako trofea od czasu, gdy jaskiniowcy po raz pierwszy nauczyli się posługiwać maczugami. Są one prawdziwym znakiem wartości łowcy i mają większą wagę niż jakakolwiek opowieść o zabitej ofierze. To właśnie z tego powodu myśliwi milkli, ilekroć Skull Taker wkraczał do szałasu. Nosił czaszki, które świadczyły o całym życiu poświęconym sztuce zabijania bestii, z których niektóre były tak rzadkie, że większość świata o nich zapomniała. Same kości opowiadały te historie. Szpon przy jego pasie opowiadał o tygodniu wspinaczki na lodowate szczyty, by poderżnąć gardło gigantycznemu orłu. Szablaste zęby na jego plecach stanowiły kronikę legendy – Łowcy Czaszek przebijającego prymitywną włócznią ostatniego przedstawiciela gatunku na smaganej burzą równinie.

Po przemierzeniu świata w poszukiwaniu coraz rzadszych ofiar Łowca Czaszek popadł w rozpacz. Nie pozostały mu już żadne mity, na które mógłby polować. Jego zabójstwa stały się rytualne, bardziej niebezpieczne. Tropił narwale, ścinał im rogi i używał ich do przebijania niedźwiedzi polarnych. Rozrywał anakondy na pół nad ceremonialnymi ogniskami. Wypatroszył wilki, wciągnął ich zwłoki na szczyty gór, ułożył je w pentagramy, by przywołać potężniejsze ofiary.

Każde z tych okultystycznych zabójstw dawało mu wizje, które prowadziły go na południe. Tam znalazł ślady potwornych stworzeń. Powietrze wokół nich było zatrute smrodem zła i zepsutego mięsa. Rybacy opowiadali o nawiedzających krzykach i wrzaskach, które wypełniały noc. Łowca Czaszek śledził wyrzutków, którzy wkraczali na te tereny. Podsłuchał opowieści o prehistorycznym aligatorze, który burzył się smołą i błyskawicami. Krążyły szepty o pająku na tyle wielkim, by zabić bizona, oraz o demonach przywołujących ogień.

W końcu Łowca Czaszek uwięził jednego z tych Łowców. Ukradł mu rytualny zastrzyk, który zapewnił mu dostęp do niekończącego się źródła ofiar. Czekał na niego gnijący raj, który mógł nazwać swoim domem.