Hunt: Showdown 1896 - It Takes a Rogue PC - DLC Key

Ten dodatek DLC zawiera jednego Łowcę, dwie bronie, jeden przedmiot konsumpcyjny oraz jedną postać:

- Ironclad (łowca)

- „Such Is Life” (Mosin-Nagant Avtomat)

- Widow’s Son (Pax Trueshot)

- Make a Rise (Vitality Shot)

- The Ironclad (awatar)

Pochodzący z chaotycznych pustkowi starej Australii, The Ironclad przez lata po swojej rzekomej śmierci trzymał się na uboczu. Jednak gdy dowiedział się, co dzieje się w Luizjanie, zrozumiał, że nadszedł czas, by ponownie założyć swoją starą zbroję.

The Ironclad nie przejmuje się takimi rzeczami jak skradanie się czy subtelność. Ten Mosin-Nagant Avtomat to jego ulubiony sposób na pokazanie, jak bezlitosna potrafi być śmierć. Seria pocisków z tego karabinu jest całkowicie obojętna na to, co mogą reprezentować jego ofiary.

Kiedy władze pobiły jego ojca na śmierć, jakby to była ich codzienna praca, Ironclad bezradnie patrzył, jak jego matka pogrąża się w żałobie. Rozprzestrzenia jej ból za pomocą tego Pax Trueshot, który podarowała mu tuż przed tym, jak upozorował własną śmierć.

Czasami życie zmusza cię do udowodnienia, jak daleko jesteś gotów się posunąć w imię tego, w co wierzysz. Ironclad używa tego strzału „Vitality Shot”, gdy chce przypomnieć sobie ten przypływ energii, jaki towarzyszył powrotowi do życia po tym, jak już pogodził się z tym, że zginął za swoją sprawę.

Nie bez powodu nazywano go Ironcladem, a bagna miały wkrótce przekonać się, dlaczego.

Po przybyciu Edward Kelly zdał sobie sprawę, że sam duch Australii pochłonąłby większość tych Łowców, a potem wyplułby ich – i to bez pomocy potworów. Jego ojczyzna różniła się od tej Inwazji, oczywiście, że tak było, ale jednocześnie doskonale przygotowała go do Polowania. Już wiedział, jak przechytrzyć skomplikowaną sieć żywiołów, które nieustannie dążą do tego, by cię zabić. Już wiedział, jak rozpocząć walkę, a co więcej – jak ją zakończyć.

Ale przede wszystkim wiedział, jak ukarać nadużywającą władzy grupę ludzi, wykorzystując siłę całej społeczności, która uznała, że miarka się przebrała.

Słyszał historie o tym miejscu, które były mu aż nazbyt znane. Okazuje się, że nadużywanie nierównowagi sił jest plagą każdej krainy. Krążyły plotki, że w tym miejscu rządzi żądny władzy szeryf z przerażającą przeszłością oraz szalony generał, który zboczył z drogi i za to karze innych. A to tylko kilka przykładów spośród wielu.

Widzicie, Edward mógł być zatwardziałym przestępcą, ale właśnie o to chodziło. Ktoś go takim uczynił. Wbijał mu to do głowy, raz po raz. Krzywdził jego rodzinę. Krzywdził jego przyjaciół. Krzywdził jego samego. Zmienił go. Zainspirował go do zdobycia zbroi i płaszcza, które przyniosły mu reputację. To właśnie ludzie tacy jak ten szeryf i generał byli powodem, dla którego kwitł ten specyficzny rodzaj szaleństwa. Pielęgnowali go niczym rozgniewani chłopcy, grający w niekończącą się zabawę w policjantów i przestępców. To była ostatnia rzecz, jakiej potrzebowało takie miejsce.

Miał nadzieję, że poznają jego imię, zanim on ich odnajdzie. Miał nadzieję, że zorientują się dokładnie, kim jest, co zrobił z ludźmi takimi jak oni i co z całą pewnością zrobi, gdy tylko ich odnajdzie. Jak wyglądała sprawiedliwość w takim miejscu? Edward podejrzewał, że to do niego należało jej zdefiniowanie, i musiał przyznać, że dostarczało mu to niesamowitego dreszczyku emocji.

Nadszedł czas, by „The Ironclad” pokazał im wszystkim, na co stać bushrangera.