Hunt: Showdown 1896 - La Luz Mala PC - DLC Key

Ten dodatek DLC zawiera jednego Łowcę, dwie bronie i jedno narzędzie:

– Luz Mala (Łowca)
– Del Ojo (Vetterli 71 Deadeye)
– Raiz Mala (pistolet łańcuchowy z modyfikacją)
– Premio del Tonto (bomby dławiące)


Luz Mala  
Duch w blasku światła – Luz Mala została ocalona przez złowrogie światła migoczące na równinach Patagonii. Gdy wszystko, co znała, legło w gruzach, te same światła poprowadziły ją ku jej przeznaczeniu. Teraz jest przekleństwem dla tych, którzy ulegają pokusie zboczenia w stronę światła.  

Raíz Mala  
Jałowe równiny, które ocaliły błąkającą się Luz Malę, odżywiły ją jedynie korzeniami. Korzenie oplatające ten pistolet łańcuchowy Caldwell służą jako przypomnienie o zbawieniu w potępieniu.

Del Ojo
Im dalej na północ udawała się Luz Mala, tym trudniej było dostrzec światła w ciemności – była to sztuka obserwacji. Del Ojo to imię, jakie nadała swojemu karabinkowi Vetterli 71 Karabiner Deadeye, zabranym – wraz z trofeami – od kogoś, kto podążał mroczną ścieżką.

Premio del Tonto 
Ci, którzy kopią tam, gdzie widzą Luz Mala, powinni uważać na trujące gazy u źródła. Ta bomba dławiąca zawiera właśnie je, a śmierć nadchodzi wkrótce po ich użyciu.  

Jeźdźcy i pasterze na wielkich pastwiskach Patagonii wiedzą, by nie podążać za „la Luz Mala”, złymi światłami, gdy migoczą w nocy. Mądrzy ostrzegają ciekawskich, by nie dali się zwieść tańczącej fosforescencji. Jednak lekkomyślni dają się skusić opowieściom, że „la Luz Mala” prowadzi do bogactw i skarbów. Gdy ci, którzy pragną zboczyć z drogi, to czynią, najszczęśliwsi znajdują pod światłami stare kości i potłuczone naczynia. Reszta trafia do grobu.

Złe światła są najsilniejsze w dni, kiedy deszcz jest już odległym wspomnieniem, gdy w manierkach pozostają tylko resztki, a ziemia pęka i sapie. W taki właśnie dzień, wiele lat temu, wysłano dziewczynę po wodę. Zignorowała radę starszych i zboczyła w stronę świateł. Szła, aż zapadł zmrok, a potem dalej, aż zrobiło się jasno. Zagubiona spędziła wiele dni na równinie, wysysając wilgoć z korzeni, aż smuga dymu poprowadziła ją w stronę domu. U podnóża słupa dymu zastała jedynie masakrę. Po pochowaniu rodziny znów ujrzała światła na horyzoncie i ruszyła za nimi, a jej rozpacz mieszała się z nowo odkrytym uwielbieniem.

Ranczerzy, którzy dopuścili się masakry, również znali legendy o „la Luz Mala”, ale nie bali się ich. Uważali je za rodzaj naturalnej luminescencji, nic więcej. Jednak wraz z upływem lat, gdy ich włosy posiwiały, widok tych świateł budził w nich coraz większy niepokój, jakby światła te również na nich patrzyły. Gdy niepokój się zagościł, wkrótce przerodził się w prawdziwy terror. Za każdym razem, gdy pojawiały się światła, jeden z nich znajdował się martwy. Ranczerzy zaczęli wierzyć w opowieści, że są to duchy niespokojnych zmarłych. Niektórzy gonili światła, rzucając im wyzwanie na pojedynek. Inni uciekali, a na ich drodze z głębi zaciemnionej równiny migotały nowe światła.

Dziewczyna zbyt długo pozostawała duchem w blasku. Nie potrafiła już odróżnić siebie od la Luz Mala i choć jej zemsta została zaspokojona, światła wciąż ją prowadziły. Legenda o złych światłach rozprzestrzeniła się i wkrótce nawet o bagiennej dolinie mówiono, że migocze groźbą Luz Mala.