Hunt: Showdown 1896 - Law of Salvage PC - DLC Key

Ten dodatek DLC zawiera jednego Łowcę, dwie bronie i jedno narzędzie:

– Kapitan Laffite (Łowca)
– Scuttled Glory (Terminus)
– Knuckle Shunt (Scottfield Brawler)
– Hagfish Bronze (Choke Bombs)

Kapitan Laffite

W ciele Kapitana Laffite'a kipi brud, żywy i cenny. Jego tętnice zamieniły się w bagienne szlaki i kanały, w których toczy się życie znane tylko utonionym kapitanom. Wdycha przekleństwa. Wypluwa dym prochu. Kiedy statek tonie, on jest tam, by poprowadzić go do domu.

Zatopiona chwała

Stany Zjednoczone krążą w umyśle Kapitana Laffite’a niczym boski wrak. Płynie on chwiejnym krokiem po wodnych szlakach z dziesięcioma tysiącami śrub napędowych i dziesięcioma tysiącami flag powiewających na jego masztach. Rozdarł te sztandary. Owinął je wokół tego pistoletu Winfield 1887 Terminus, wyciągniętego z jakiegoś świętego schowka na statku.

Zderzenie kostkami

Piekielne krajobrazy rozbitych okrętów wojennych rozciągają się po całej Krainie Umarłych. Rury i przewody z maszyn rozrastają się jak ciernie i wyciekające kolczaste krzewy, ukrywając rzadkie materiały. Kapitan Laffite przerobił obcinak do rur na tym modelu Scottfield Model 3 Brawler, by poruszać się po takich przejściach.

Hagfish Bronze
Niegdyś kadzielnica morskiego biskupa – kapitan Laffite zebrał części do tego Choke Bomb z wraku wiktoriańskiej łodzi rekreacyjnej. Służyła ona do odpierania potworów z najgłębszych otchłani, jakie Kraina Umarłych ma do zaoferowania.

Najpierw rzuciły się na niego kraby. Wyrywały najdelikatniejsze kawałki mięsa i przeżuwały je chorymi szczękami. Tarzał się po muszlach brzytwy, podczas gdy jeżowiec lapał żółć kolcami swoich ust. Wszystkie stworzenia przypływu przeczesywały bagna, by dołączyć do rozczłonkowania. Nad nim niebo było czyste jak głęboka woda, a los wszystkich utopionych zalewał jego płuca błotnistą mieszanką.

Czas nie istniał dla Burmana Laffite’a w Krainie Umarłych, a jego męka ciągnęła się w nieskończoność. Wspomnienia wypływały na powierzchnię, tonęły i znów wypływały, podczas gdy gigantyczny skarabeusz gryzł jego kręgosłup:

Wyrzucony za burtę jako niemowlę. Reflektor parowca przesuwający się po jego niemowlęcym, zarażonym wszymi ciele. Chłopięctwo spędzone na nabrzeżach, po kolana w rybich wnętrznościach, bity w każdym salonie w Nowym Orleanie. Wojna secesyjna. Ukrywanie się pod flagą przed rebeliantami. Konie ścięte kulami armatnimi. Marynarka Unii. Wybuch, opuszczenie statku „Housatonic”. Rozkoszowanie się nieudaną sukcesją. Nieudane małżeństwo. Nieudane ojcostwo. I wreszcie – nieudany kapitan parowca. Przeklęty na najmartwiejszym z dna morskiego.

W jego płucach gniło królestwo błota. To utrzymywało go przy życiu, podczas gdy gigantyczne skorupiaki połykały jego części ciała, by po chwili je ponownie wypluwać. Duch „Delphine” szydził z niego na wietrze.

– Jak śmiesz mnie porzucić – rzekł wiatr.

Kapitan Laffite przysiągł przeprosić, ale nie znalazł języka, którym mógłby to wyrazić.

Swoje życie rozpoczął jako łup, i jako łup je zakończy. Przez niego przemierzała opuszczona dusza. Odcięli mu głowę od rozgwiazdy, nasmarowali jego układ nerwowy olejem i przyszyli ją z powrotem na miejsce. Umysł kapitana Laffite’a pękł w jego zepsutych organach, sprawiając, że albo żył dziesięć razy bardziej, albo w ogóle nie żył.