Hunt: Showdown 1896 - Shrine Maiden's Hell PC - DLC Key

Ten dodatek DLC zawiera jedną postać łowcy, dwie bronie i jedno narzędzie:

– Miko (łowczyni)
– Ochita Mozu (łuk myśliwski)
– Shinbatsu (noże do rzucania)
– Utsusemi (katana)


Miko

Miko opiekowała się rodzinną świątynią jeszcze długo po tym, jak popadła ona w ruinę. Kiedy miecz pozostawiony pod jej opieką zaczął śpiewać, podążyła za jego melodią do Luizjany. Włada ostrzem, by odciąć tysiąc ust, które nadają mu głos.

Ochita Mozu

Ten łuk hama yumi nigdy nie miał opuścić rodzinnej świątyni Miko. Został oczyszczony poprzez wystrzelenie pojedynczej strzały przez oczy pięciu ptaków: po jednym raicho za każdy krok, jaki zrobiła w głąb świątyni, by odzyskać łuk myśliwski.

Utsusemi

Mówi się, że ostrze, które przebija serce kłamcy, śpiewa przez całą wieczność. Miko przykłada ucho do tej katany, by usłyszeć chór Zepsucia rozbrzmiewający z dalekiego wschodu, z bagien, z chrząszczy brzęczących w ciele.

Shinbatsu

Oczka tych noży do rzucania służyły do przewlekania liny shimenawa, która chroniła Miko, gdy płonęła jej świątynia. Kiedy wbijają się w pierś myśliwego, ona wciąż je przewleka, by spełnić ich niesłyszane modlitwy.

Chisato Ryoko przyłożyła ucho do dzwonu świątynnego, by usłyszeć, jak śpiewa on o nadchodzących znakach: plagach chrząszczy i żab, paraliżujących zimach, kapłanie łamiącym stopę między brukowanymi kamieniami. Trzymała się dzwonu tej nocy, gdy świątynia płonęła, jej rodzina uciekła, a kapłani zostali zepchnięci z klifów. Ale Ryoko pozostała. Tylko ona była świadkiem pojawienia się ronina, który zabił każdego z profanatorów.

Ronin odciągnął Ryoko od świątynnego dzwonu, przyłożył jej ucho do miecza i porzucił ją. Słyszała melodię płynącą z ostrza – śpiewała głośniej niż dzwon.

Ryoko opiekowała się ruinami świątyni, polerując zwęglone żebra bram torii, ale szum szabli stał się bardziej brutalny – a nawet hipnotyczny – aż pewnego dnia wyruszyła, by uciszyć to, co sprawiało, że śpiewała.

Zahipnotyzowana, przeszła trzy próby:

Przekroczyła zamarznięte jezioro, nad którym czuwało tysiąc ptaków. Wystarczył jedno spojrzenie, by jej dusza uwięzła w ich nieruchomych skrzydłach.

Przedzierała się przez wąwozy pełne tysiąca kości, pełne pragnienia tego, co wykracza poza wodę.

W końcu pojawiło się to, co sprawiało, że ostrze śpiewało – żuraw, z którego zarażonych, zranionych płuc wydobywał się zepsuty śpiew cykad. Żuraw przebił jej szczękę dziobem i modlił się.

„Raduj się, bo każda nowa dziura to kolejne miejsce, przez które może przebić się światło”.

Ryoko złamała żurawi kark. Drzewa zamilkły, a trans się skończył. Udała się na brzeg morza i ponownie wsłuchała się w swoje ostrze. Nowa pieśń rozbrzmiewała z drugiej strony wschodu słońca, gdzie woda stawała się czarna, a serca potępionych ludzi błagały o dziury i światło.