Hunt: Showdown 1896 – The Penitent PC - DLC Key

Ten dodatek DLC zawiera jednego Łowcę, dwie bronie i jeden przedmiot konsumpcyjny:
– The Penitent (Łowca)
– Delirium (Rival 78)
– The Scourge (Officer Brawler)
– False Sacrament (Regeneration Shot)

Pokutnik

Damien Yedaiah pogrzebał swoją przeszłość pod niezliczonymi bliznami, a ból pomagał mu uciszyć demony. Jednak gdy jego ciało się załamało, a umysł uległ, znalazł zbawienie w krwi i cierpieniu innych.

Fałszywy sakrament

Damien Yedaiah znał tylko jeden sposób na osiągnięcie spokoju: ból. Jednak jego pragnienie było zbyt wielkie, by jego ciało mogło je wytrzymać, więc stworzył ten Strzał Regeneracji, aby utrzymać swoje ciało w nienaruszonym stanie, tak by jego umysł mógł rozkoszować się słodką ucieczką w samobiczowanie.

Delirium

Głęboko w kryptach pod kościołem św. Franciszka Serafina Damien Yedaiah szukał słodkiego uścisku agonii – ukojenia i kary za to, co uczynił własnej rodzinie za pomocą tego Caldwell Rival 78. Gdy jednak powróciły jego demony, nie miał innego wyboru, jak tylko ponownie sięgnąć po „Delirium”.

Bicz

Kiedy jego ciało opierało się bólowi, Damien Yedaiah uciekał się do niekonwencjonalnych metod, by powstrzymać swoje demony. Ozdobił rękojeść tego pistoletu Nagant M1895 Officer Brawler drutem kolczastym, by móc rozkoszować się tym samym bólem, jaki niegdyś zadawał swoim ofiarom.

niczym ogar po raz pierwszy skosztowujący świeżego mięsa, Damien Yedaiah popadł w obsesję na punkcie bólu, gdy słodki dotyk jego bata przyniósł mu zbawienie i przebaczenie, których szukał od lat. W swoim ciepłym uścisku ból pomagał Damienowi walczyć z wyrzutami sumienia i rozbijać wspomnienia – było to błogosławieństwo udzielone przez samego Pana. Jednak wraz z upływem lat jego blizny – świadectwa jego bezgranicznego oddania – powiększały się. Ropiejące rany rozciągały się po jego ciele niczym rozległe góry, zakopując jego nerwy głęboko pod grubymi warstwami strupów i blizn, aż pewnego dnia jego ciało stało się odrętwiałe, a ból, jego przewodnik ku zbawieniu, opuścił go.
Każdy skurcz bólu towarzyszył potowi, krwi i jego dysharmonijnym jękom, które trzymały jego demony na dystans, ale tej nocy jego bicz przeleciał przez powietrze na próżno. Światło świecy, zbyt słabe, by oświetlić nawet wosk pod spodem, zamigotało raz, potem dwa razy, gdy bicz unosił się i opadał, zdzierając skórę i ciało, ale nie przynosząc bólu, a jedynie rozczarowanie. Cienie tańczyły w migoczącym świetle, jakby świętowały swoje przybycie, a demony, krzyczące głośniej niż kiedykolwiek, witały Damiena szyderczo.

W jego sanktuarium – krypcie ukrytej pod kościołem św. Franciszka Serafina – rozległ się pełen udręki jęk, a Damien drżał z rozpaczy, gdy jego demony ponownie się ujawniły. Opętany pragnieniem ucieczki od bólu, zrobił to, co musiał, by je uciszyć, owijając części ciała nietknięte biczem drutem kolczastym. Ale to nie wystarczyło. Zdesperowany, oskórował własną twarz i ukrył ją za workiem z tkaniny zamoczonym w soli. Jednak ekstaza była chwilowa. Światło świecy zgasło, a wraz z nim zgasła nadzieja. Stał w ciemności, otoczony swoją przeszłością, a przed oczami przemknęły mu wspomnienia: jego żona z rozciętą klatką piersiową, zmasakrowaną twarzą i rękami związanymi własnymi jelitami – jej oczy wpatrywały się w niego, jakby błagały o litość, która nigdy nie nadejdzie. Za nią stał jego syn, z kończynami odciętymi od stawów, z których każda została przybita do wielkiego krzyża i prymitywnie zszyta, tworząc rzeźbę z ciała, a Damien trzymał strzelbę, którą później nazwał „Delirium”, jako przypomnienie swoich grzechów.

A pośród tego szaleństwa obrazów rozległ się głos mówiący o pokoju, obietnica zbyt kusząca, by się jej oprzeć. Z „Biczem” w dłoni, z którego wciąż kapała jego własna krew, postawił pierwszy krok do oddziału AHA w Luizjanie, a głosy, teraz harmonijne, powitały go w Łowach.