Hunt: Showdown 1896 - The Phantom of the Catacombs PC - DLC Key

Ten dodatek DLC zawiera jednego Łowcę, dwie bronie i jedno narzędzie:

– The Bone Mason (Łowca)
– Fissure (siekiera Romero 77)
– Fresh Marrow (Uppercut)
– Scarfskin Satchel (apteczka pierwszej pomocy)

Kostny Kamieniarz

Béatrice Maunet straciła światło i imię w kościanych salach Katakumb Paryża po tym, jak odnalazła rozkładające się szczątki swojego syna. Przekroczyła Atlantyk, by dotrzeć do Luizjany, mając nadzieję, że uwolni się od wyrzutów sumienia i znów usłyszy głos swojego syna.

Pęknięcie

Każda kość, której Béatrice Maunet dotknęła w katakumbach Paryża, pozostawiła ślad w jej umyśle. Ozdobiła tę siekierę Romero 77 tymi samymi narzędziami, których użyła, by zrobić miejsce na szczątki swojego syna w kościstych ścianach, zanim zaczęła ścigać jego ducha w Bayou.

Świeży szpik

Béatrice Maunet wciąż żywo pamięta zapach gnijącego szpiku. Ten Caldwell Conversion Uppercut został nazwany tak, gdy zabrała go do Bayou, by odeprzeć niebezpieczeństwa, wydobywając świeży szpik z kości swoich wrogów.

Torba ze skóry szalowej

Niektórzy wierzyli, że ta apteczka została ozdobiona rozkładającą się skórą syna Béatrice Maunet. Chociaż opowieści te uznano za bezpodstawne, nadzieja rozpalala się w jej sercu za każdym razem, gdy gładziła okładkę, której dotyk wydawał się jej znajomy.

Dzwony katedry Notre-Dame de Paris biły przez całą noc w krzyku agonii, podczas gdy Miasto Światła spało w ciszy, odliczając mijające godziny. Miasto od pięciu dni zalewał deszcz, a Béatrice Maunet była przemoczona i wyczerpana. Przeszukała każdą ulicę i każdą uliczkę, ale nigdzie nie mogła znaleźć swojego syna Henriego. Jedynym miejscem, które pozostało do przeszukania, był podziemny świat. Desperacja zaprowadziła ją do wejścia do Katakumb Paryskich. W jej sercu zapłonęła nikła nadzieja, gdy przeczytała na głos ostrzeżenie: „Arrête! C'est ici l'empire de la mort.” Wiedząc, że Henri był odważnym chłopcem, zapuściła się w ciemne korytarze.

Po tysiącach kroków w głąb otchłani, w świecie żywych dni zamieniały się w noce, ale w salach zmarłych czas się zatrzymał. Zapamiętała dotyk każdej kości i czaszki, każdą szczelinę i pęknięcie, które czyniły je wyjątkowymi. Ciemność zawładnęła jej umysłem i duszą, a kościane ściany szeptały niezliczone opowieści o agonii i śmierci. Szła i szła, aż w ciemnym, nieznanym korytarzu poczuła znajomy dotyk twarzy swojego chłopca. Podążyła za kośćmi i wyszła z nim w ramionach – martwym i rozkładającym się.

Béatrice starannie oczyściła szczątki swojego chłopca, kąpiąc go po raz ostatni. Z umysłem zamglonym wyrzutami sumienia miała nadzieję znaleźć ukojenie w katakumbach, gdzie wszystko się zaczęło. Każdej północy ofiarowywała jego kości ścianom, traktując je z szacunkiem i wielką precyzją artystki, pragnąc, by przyjęły jej ukochanego chłopca. Jednak ściany zamilkły, a wraz z upływem lat straciła wolę i imię, stając się Kamieniarzem Kości – widmem wielkich Katakumb – tak nazwaną przez tych, którzy widzieli, jak wkraczała w otchłań za każdym razem, gdy dzwony wybijały dwunastą. A gdy czas zgasził ostatnią iskierkę nadziei, tajemniczy list wskazał na Luizjanę, gdzie mogła odnaleźć inne zagubione dusze. Podczas całej podróży przez Atlantyk czule gładziła torbę, którą sama wykonała. Nikt nie wierzył w historię związaną z tą torbą, ale Béatrice czerpała pocieszenie z znajomego dotyku jej okładki, o której krążyły plotki, że została oprawiona w skórę jej chłopca.