Hunt: Showdown 1896 - La Luz Mala PC - DLC Key

Deze DLC bevat één jager, twee wapens en één hulpmiddel:

- Luz Mala (jager)
- Del Ojo (Vetterli 71 Deadeye)
- Raiz Mala (Conversion Chain Pistol)
- Premio del Tonto (Choke Bombs)


Luz Mala  
Luz Mala, de geest in de gloed, werd gered door de onheilspellende lichten die flikkerden op de vlaktes van Patagonië. Terwijl alles wat ze kende vernietigd was, leidden diezelfde lichten haar naar haar lot. Nu is ze de verdoemenis van degenen die in de verleiding komen om af te dwalen naar het licht.  

Raíz Mala  
De dorre vlaktes die Luz Mala redden toen ze ronddwaalde, voedden haar alleen met wortels. De wortels die zich om dit Caldwell Conversion Chain Pistol hebben gewikkeld, herinneren aan verlossing in verdoemenis.

Del Ojo
Hoe verder Luz Mala naar het noorden trok, hoe moeilijker het werd om de lichten in het donker te onderscheiden – een vaardigheid van het oog. Del Ojo is de naam die ze gaf aan haar Vetterli 71 Karabiner Deadeye, die ze – samen met trofeeën – had afgenomen van iemand anders die een duister pad bewandelde.

Premio del Tonto 
Wie graaft op plekken waar Luz Mala wordt waargenomen, moet op zijn hoede zijn voor giftige gassen bij de bron. Deze Choke Bomb bevat hetzelfde, en de dood volgt kort daarna.  

Ruiters en herders op de uitgestrekte weidegronden van Patagonië weten dat ze la Luz Mala, de slechte lichten, niet moeten volgen wanneer deze ’s nachts flikkeren. De wijzen waarschuwen de nieuwsgierigen om zich niet te laten verleiden door de dansende fosforescentie. Maar de roekelozen worden verleid door verhalen dat la Luz Mala naar rijkdom en schatten leidt. Wanneer degenen die willen afdwalen dat ook doen, vinden de gelukkigen oude botten en gebroken potten onder de lichten. De rest vindt er zijn graf.

De ‘slechte lichten’ zijn het sterkst op dagen waarop regenval een verre herinnering is, wanneer veldflessen vol slib zitten en de aarde barst en naar adem snakt. Op zo’n dag, jaren geleden, werd een meisje eropuit gestuurd om water te halen. Ze negeerde het advies van haar oudere en dwaalde af in de richting van de lichten. Ze liep door tot het donker werd, en daarna nog verder tot het weer licht werd. Verdwaald bracht ze dagen door op de vlakte, waar ze het vocht uit wortels zoog, totdat een rookpluim haar de weg naar huis wees. Aan de voet van de rookpluim trof ze alleen een bloedbad aan. Nadat ze haar familie had begraven, zag ze de lichten weer aan de horizon en trok ze erachteraan, haar wanhoop vermengd met een nieuw gevonden eerbied.

De veeboeren die het bloedbad hadden aangericht, kenden ook de legendes over la Luz Mala, maar waren er niet bang voor. Ze dachten dat het een soort natuurlijke lichtuitstraling was, meer niet. Maar naarmate de jaren verstreken en hun haar grijs werd, voelden ze zich steeds ongemakkelijker wanneer ze de lichten zagen, alsof de lichten naar hen terugkeken. Zodra dat ongemak zich eenmaal had genesteld, groeide het al snel uit tot regelrechte angst. Telkens wanneer de lichtjes verschenen, werd er een van hen dood aangetroffen. De veeboeren begonnen de verhalen te geloven dat het de geesten waren van de onrustige doden. Sommigen achtervolgden de lichtjes en daagden ze uit tot een gevecht. Anderen sloegen op de vlucht, terwijl nieuwe lichtjes vanuit de diepten van de donkere vlakte op hun pad flikkerden.

Het meisje had te lang als de geest in de gloed doorgebracht. Ze kon zichzelf niet langer onderscheiden van de Luz Mala, en hoewel haar wraakzucht was gestild, leidden de lichten haar nog steeds verder. De legende van de kwade lichten verspreidde zich, en al snel werd gezegd dat zelfs de bayou flikkerde onder de dreiging van de Luz Mala.