Hunt: Showdown 1896 - Shrine Maiden's Hell PC - DLC Key

Deze DLC bevat één jager, twee wapens en één hulpmiddel:

- De Miko (jager)
- Ochita Mozu (jachtboog)
- Shinbatsu (werpmessen)
- Utsusemi (katana)


De Miko

De Miko verzorgde het heiligdom van haar familie nog lang nadat het in verval was geraakt. Toen een zwaard dat aan haar was toevertrouwd begon te zingen, volgde ze de melodie naar Louisiana. Ze hanteert het zwaard om de duizend monden af te snijden die het een stem geven.

Ochita Mozu

Deze hama yumi had het familieheiligdom van de Miko nooit mogen verlaten. Hij is gezuiverd door één enkele pijl door de ogen van vijf vogels te schieten: één raicho voor elke stap die ze in het heiligdom zette om de jachtboog terug te winnen.

Utsusemi

Er wordt gezegd dat een zwaard dat het hart van een leugenaar doorboort voor eeuwig zingt. De Miko legt haar oor tegen deze katana om het koor van de Corruptie te horen weerklinken vanuit het verre oosten, vanuit de moerassen, vanuit de kevers die in het vlees zoemen.

Shinbatsu

De oogjes van deze werpmessen werden gebruikt om shimenawa-touw eraan te rijgen ter bescherming van de Miko terwijl haar heiligdom in vlammen opging. Wanneer ze in de borst van een jager zinken, rijgt ze ze nog steeds aan elkaar om hun ongehoorde gebeden te vervullen.

Chisato Ryoko drukte haar oor tegen de tempelklok om deze te horen zingen over komende voortekenen: plagen van kevers en kikkers, verlammende winters, een priester die zijn voet brak tussen de kasseien. Ze klampte zich vast aan de klok op de nacht dat de tempel afbrandde, haar familie op de vlucht sloeg en de priesters van de kliffen werden geduwd. Maar Ryoko bleef achter. Zij alleen was getuige van de ronin die verscheen en elke schender neersloeg.

De ronin trok Ryoko weg van de tempelbel, drukte haar oor tegen een zwaard en liet haar achter. Ze hoorde een melodie in het lemmet – het zong luider dan de bel.

Ryoko verzorgde de ruïne van het heiligdom en poetste de verkoolde ribben van de torii-poorten, maar het gezoem van het zwaard werd brutaler – zelfs hypnotiserend – totdat ze op een dag vertrok om datgene tot zwijgen te brengen wat het deed zingen.

In trance doorstond ze drie beproevingen:

Ze stak een bevroren meer over met duizend starende vogels. Eén enkele blik zou haar ziel opsluiten tussen hun verstilde vleugels.

Ze baande zich een weg door ravijnen vol duizend botten, krioelend van een dorst naar dingen voorbij het water.

Eindelijk verscheen datgene wat het zwaard deed zingen – een kraanvogel met een zwerm cicaden die uit zijn aangetaste, gewonde longen kronkelden. De kraanvogel stak haar kaak door met zijn snavel en bad.

“Verheug je, want elk nieuw gat is weer een plek waar het licht doorheen kan schijnen.”

Ryoko brak de nek van de kraanvogel. De bomen verstomden en de trance eindigde. Ze waagde zich naar de rand van de zee en luisterde opnieuw naar haar zwaard. Een nieuw lied klonk vanaf de andere kant van de zonsopgang, waar het water zwart werd en de harten van verdoemde mannen smeekten om gaten en licht.