Hunt: Showdown 1896 - Souls of a Feather PC - DLC Key

Deze DLC bevat twee jagers, twee wapens en één verbruiksitem:

- Scourge: Morrigan (jager)
- Scourge: Midian (jager)
- Wing's Wake (Slate Riposte)
- Heart's Dowry (Haymaker)
- Cagebreaker (Sticky Bomb)


Scourge: Morrigan

Morrigan kende zichzelf eindelijk vanaf het moment dat haar spiegelbeeld haar vanuit de ogen van de Beak aanstaarde. De rijkdom en weelde die ze zocht, konden van haar zijn – macht kon van haar zijn. Geen honger, pijn of afzondering meer, niet als ze bereid was te nemen, te behouden en te bloeden.

Scourge: Midian

Midian wist altijd al dat zijn pijn zinloos was. ‘Gruwel’ werd hij genoemd, dus een gruwel werd hij – een die floreerde en macht uitoefende. Scrapbeak had hem deze weg gewezen, en hij wist dat verraad aan het einde ervan lag.

Wing’s Wake

Elke geliefde houdt een Winfield 1893 Slate Riposte vast, bevlekt met het bloed van de ander. De scherpe snavel werd gebruikt om andere dienaren van Scrapbeak in de rug te steken, en de jachtgeweren worden nu gehanteerd om zowel te beschermen als te verraden.

Heart’s Dowry

Een spel dat dit paar speelt, is dat ze elk hun geliefde LeMat Mark II UpperMat als geschenk aan nieuwe kennissen geven. Hoewel het voor een jager ongebruikelijk is om afstand te doen van essentiële vuurwapens, is het nog geen van beiden gelukt om het uit de dodelijke greep van een kennis los te wrikken.

Cagebreaker

Om beesten te verslaan die groter, sterker en woester zijn dan hun eigen soort, is de vurige kracht van deze Sticky Bomb cruciaal geweest voor Morrigan en Midian. Het is duivelse kracht in menselijke handen – handen die diep in de bloedrode duisternis zijn verdwenen.

De naam Scrapbeak werd gedoopt door een laatste, pijnlijke ademtocht. Het was een wanhopige smeekbede om anderen te redden uit de val van het beest, maar in plaats daarvan wekte het nieuwsgierigheid op.

Een gedurfd trio volgde de lokroep van Scrapbeak, maar vond geen angst – ze zagen alleen macht. Vol ontzag offerden ze de eigen dienaar van het beest op, voordat ze hun trouw zwoeren. In de ingevallen, uitgehongerde ogen van die macht waren ze echter niets. Zo raakte het trio al snel ontevreden. Geen enkel offer – van anderen of van zichzelf – kon daar verandering in brengen, waardoor alle drie verschillende wegen insloegen:

Eén scherpte zijn sikkel en richtte zijn blik op Scrapbeak.

Eén keek voorbij Scrapbeak, op zoek naar gunst bij grotere machten.

Eén laadde haar pistool met twee kogels en snoeide het trio weg.

Wreed, sluw en laf: de overlevende volgelinge nam geen genoegen met een nest voor zichzelf. Ze had trouw gezworen aan de macht, maar merkte dat ze zelf machteloos was, dus begon ze haar eigen volgelingen te verzamelen. New Orleans kende immers geen tekort aan snotterende mieren die erop uit waren anderen te onderwerpen.

Toch had de dwaze volgelinge nooit kunnen vermoeden dat haar volgelingen nog verraderlijker zouden zijn dan zijzelf. Twee volgelingen vonden liefde voor de zwartste kanten van elkaars ziel en plukten met chirurgische precisie de gelederen leeg, waarbij ze uit de kadavers verzamelden wat ze wilden, totdat hun klauwen de ruggengraat van de volgelinge zelf doorboorden. Ze was niet geschikt om Scrapbeak te eren; ze streefde naar macht die ze uit angst niet durfde te grijpen. De lichamen van de geliefden waren tempels, heiligdommen ter verering van datgene wat Scrapbeak vormde, in wiens naam het paar voor niets bang was, zelfs niet voor hun meester.

Een meester die met de getijden mee veranderde, maar hun liefde voor elkaar en hun zucht naar onnatuurlijke macht waren onwankelbaar.

Want samen hadden ze iedereen omvergeworpen die hen in de weg stond, en samen smeedden ze een complot om degene die ze aanbaden ten val te brengen. Hoe wanhopig ze ook waren om zich aan de macht vast te klampen, ze zouden ofwel worden verdrongen door nog meer verraders, ofwel zouden hun dromen om goden te worden in vervulling gaan. Morrigan en Midian – verbonden in lichaam, ziel en verdoemenis.